ნანხატაის დღეები და ღამეები: ბებიის ჯადოსნური რეცეპტი, ხელახლა შექმნილი

ოჯახი, რომელიც ნანხატაის ერთად ამზადებს და ჭამს, ერთად რჩება. დედაჩემის და მამიდაჩემის რეცეპტის გაცოცხლება.

ეს ტრადიციული პარსის პურის ბისკვიტი გუჯარეთის სახლებში საყვარელი დელიკატესია. (წყარო: ბიჯალ ვაჭარაჯანი)

დივალი, დედაჩემისთვის და მისი ოთხი ძმისთვის, არ იყო სრული ხელნაკეთი საჭმლის გარეშე. ყავის მაგიდაზე ღრიალებდა მტკივნეულად დაბრაწული მათიაები, ხრაშუნა ჩაკლიები, პოჰა ჩივდა, ქოქოსით სავსე ღუღრები, შაკარ პარაები და კარდამოში მორთული ნანხატაიები. მზადება ერთი კვირით ადრე დაიწყო ბებიაჩემის ფხიზლად. რეცეპტები დახვეწილი იყო - ვატკი (ფოლადის თასი) ამის, ერთი მწიკვი - და ერთგული ხსოვნას. დღესასწაულამდე ორი დღით ადრე დები ნანხატაის ცომის მოსამზადებლად დილით ადრე იღვიძებდნენ.

სხვადასხვა სახის ფუტკრების სურათები

ბებიაჩემის რეცეპტი მარტივი იყო და ინგრედიენტების გასაზომად ფოლადის ვატკის იყენებდა. კარდამონს შაქრის ფხვნილში ურევდნენ, სანამ სურნელოვანი არ გახდებოდა. შაქარი შერეული იყო ხელნაკეთი ღორის უხვად შეჭედილით. მას შემდეგ, რაც ნარევი კრემისებრი და ფუმფულა გახდა, მაიდას და ვანილის ესენცია დაუმატეს და მოზილეს დამსხვრეულ, ტკბილი სურნელოვანი ცომის სახით.

ორმოცი წლის წინ დედაჩემის ოჯახს ღუმელი არ ჰქონდა. ასე რომ, დედაჩემი და მისი დები ცომს კონტეინერებში აყრიდნენ და ადგილობრივ მატარებელში აფრენდნენ თონეში, ხუთ სადგურზე ჩრდილოეთით ანდერისკენ, მუმბაიში. ოჯახიდან არავის ახსოვს, სად იყო ეს თონე, გარდა იმისა, რომ სადგურიდან არც თუ ისე შორს იყო. იქ ისინი სხვა სახლის მცხობელებთან ერთად დგებოდნენ, რომლებიც ღუმელთან თავის რიგს ელოდნენ.

დედაჩემი სიყვარულით იხსენებს ამ რიტუალს - ეს იყო დრო, რომელიც დებთან ერთად უნდა გაეტარებინა, როცა ისინი ესაუბრებოდნენ, იცინოდნენ და ერთ-ერთ საყვარელ საჭმელზე ერთობოდნენ. მოლოდინში ისინი აჭრიდნენ კრემისფერი ცომის პაწაწინა ნაჭრებს, აყალიბებდნენ მსუყე მთვარეებად და დადებდნენ მას საცხობის მიერ მოწოდებულ მასიურ ალუმინის უჯრებზე. ბისკვიტის ცენტრში ჩირონჯი დაიჭირეს. ჩირონჯიმ, დედაჩემმა თქვა, ნუშის სურნელი დაუმატა. როცა მათი რიგი მოვიდა, მცხობელებმა ალუმინის უჯრებს სამრეწველო ზომის ღუმელში ჩააყრიდნენ და რამდენიმე წუთში ნანხატაი მზად იქნებოდა სახლში წასაღებად.

როცა საოჯახო რეცეპტი ვთხოვე, ის ცალ-ცალკე მომივიდა - დედაჩემს ახსოვდა პროცესი, ერთ დეიდას ახსოვდა თანხები, მეორემ იცოდა, რა არ შედიოდა. მის ხელახლა შექმნას შევუდექი, ვატკის საზომი ჭიქებით გავცვალე. , სანამ არ მქონდა ანანხატაის რეცეპტი, რომელიც დედაჩემმა მოიწონა.

ადამიანების უმეტესობა ნანხატაის აღწერისას მას უწოდებს პურის ინდურ ვერსიას. დარწმუნებული არ ვარ, სრულად ვეთანხმები თუ არა ამას - ნანხატაი უფრო მდიდარია, უფრო აქერცლილი და სურნელოვანი, ხაჭო მატებს გამორჩეულ გემოს და ტექსტურას. ის გარედან არის ხრაშუნა რბილი ცენტრით, რომელიც იშლება და დნება პირში, ათავისუფლებს კარდამონის ტკბილ გემოს. და, რა თქმა უნდა, დელიკატური ბისკვიტი შესანიშნავად არის შერწყმული ჭიქა Masala Chai-სთან.

ნანხატაი კარგად უხდება ჭიქა მასალა ჩაი. (წყარო: ბიჯალ ვაჭარაჯანი)

ნანხატაი
(ამზადებს დაახლოებით 35 ბისკვიტს)

ინგრედიენტები
1 1/2 ჭიქა - მაიდა (ფქვილი)
1/2 ჭიქა - შაქარი
1/2 ჭიქა – ნაღები, ოთახის ტემპერატურაზე
1/4 ჩ/კ – ვანილის ესენცია
1/2 ჩ/კ – კარდამონის ფხვნილი
მოხალული ჩირონჯის მარცვლები ან ფისტასა და ნუშის ნაჭრები, ზემოდან

მეთოდი
* ხელებით შეიზილეთ კარდამონის ფხვნილი შაქართან ერთად, სანამ არ გახდება სურნელოვანი.
* ახლა დაუმატეთ ნაღები და აურიეთ სანამ მსუბუქი და კრემისებრი გახდება. დაუმატეთ ვანილის ესენცია და კარგად აურიეთ.
* მაიდა გაცრათ და დაუმატეთ ნარევს.
* ხელით მოზილეთ ნარევი ოდნავ დამსხვრეულ ცომად.
* ცომს პატარა ბურთულებად გადააკეთეთ.
* ბისკვიტი ოდნავ გააბრტყელეთ და ცენტრს დაუმატეთ ჩირონჯი ან ნუშის ნაჭერი. ბენგალურუში ჩირონჯი ვერ ვიპოვე და ისე წავედი მის გარეშე.
* აცხვეთ 170 გრადუს ცელსიუსზე 15-18 წუთის განმავლობაში.