სამკურნალო შეხება

დოკუმენტური ფილმი ხაზს უსვამს სტიგმას, რომელსაც განიცდიან კეთროვანი ადამიანები, მიუხედავად იმისა, რომ ინდოეთი 2005 წელს გამოცხადდა 'კეთრის გარეშე'

Gaurang Bhat (მარცხნივ, ლურჯში) ყურადღებას ამახვილებს იმაზე, თუ როგორ განაგრძობს კეთრი ინდოეთის გამოწვევას

მაჰათმა განდიმ ერთხელ თქვა, რომ კეთრის მკურნალობა არ არის მხოლოდ სამედიცინო დახმარება; ის გარდაქმნის ცხოვრების იმედგაცრუებას თავდადების სიხარულში, პირადი ამბიცია თავგანწირულ სამსახურში. მას უვლიდა კეთროვანი პაციენტები და ღრმა თანაგრძნობით ეკიდებოდა ამ დაავადებით დაავადებული ადამიანები.

ახალი დოკუმენტური ფილმი სახელწოდებით Sparsh- A Leprosy Mission, 25 წლის კინორეჟისორმა გარანგ ბჰატმა, ფოკუსირება მოახდინა იმაზე, თუ როგორ კეთრი კვლავ ინდოეთის გამოწვევად რჩება, მიუხედავად იმისა, რომ 2005 წლის დეკემბერში ქვეყანამ გამოაცხადა თავი „კეთრის გარეშე“. ამას უწოდეს კეთრის აღმოფხვრა. როგორც საზოგადოებრივი ჯანმრთელობის ეროვნული პრობლემა, რადგან 10 000 ადამიანზე ერთზე ნაკლები შემთხვევაა.

ფილმი ყურადღებას ამახვილებს იმაზე, თუ როგორ ქმნის ეს ყალბი წარმოსახვა ქვეყანაში, კეთრის გარეშე, უფრო მეტ პრობლემას დაავადებული ადამიანებისთვის, რომლებიც სოციალური ბოიკოტის წინაშე დგანან. ისინი განიხილება, როგორც ხელშეუხებელი და არ აქვთ წვდომა სათანადო ჯანდაცვის დაწესებულებებზე, მიუხედავად იმისა, რომ კეთროვანი განკურნებადია.

ფილმი ხაზს უსვამს იმას, თუ როგორ აირია ინდოეთმა თავი 2005 წელს დაავადების ნაწილობრივ აღმოფხვრასა და სრულ აღმოფხვრას შორის, რის გამოც დაიწყო „ფარული“ შემთხვევების მოხსენება. ქვეყანა გამოცხადდა კეთრის გარეშე, მიუხედავად ათასობით არსებული პაციენტისა.

კეთროვანთა აღმოფხვრის ეროვნული პროგრამის (NLEP) 2016-17 წლების წლიური ანგარიშის მიხედვით, რომელსაც მთავრობა ახორციელებს, 2016 წლის 1 აპრილს ჯერ კიდევ 86,000 კეთროვანი შემთხვევა დაფიქსირდა. ინდოეთს ჯერ კიდევ აქვს მსოფლიოს ნახევარზე მეტი სულ კეთროვანი პაციენტები (სულ მცირე 57%), ნათქვამია მთავრობის მიერ 2017 წელს გამოქვეყნებულ მოხსენებაში.

ბჰათი ხაზს უსვამს პრობლემას მაჰარაშტრას შტატში, სადაც FJFM საავადმყოფო, რომელსაც ახორციელებს ვადალა მისია, არასამთავრობო ორგანიზაცია აჰმედნაგარში, მრავალი წელია მკურნალობს და ასრულებს ოპერაციებს კეთროვან პაციენტებზე. მათ ხელმძღვანელობენ დოქტორი რავი პრაბჰაკარი და დოქტორი სანდია პრაბჰაკარი. მას შემდეგაც კი, რაც მთავრობამ გამოაცხადა ქვეყანა კეთრის გარეშე, მათ განაგრძეს კარდაკარ გამოკითხვა ფარული პაციენტების გამოსაყვანად. ყველაზე გავრცელებული სტიგმა, რომელიც კვლავ ჭარბობს ადამიანებს შორის არის ის, რომ კეთრი ვრცელდება შეხებით. ჩვენ შევხვდით პაციენტებს, რომლებსაც წყლის დალევის ან საჭმლის ჭურჭლის ჭამის უფლება არ ჰქონდათ საკუთარი ოჯახების მიერ. ეს გვიჩვენებს, თუ რამდენად დიდი სამუშაოა გასაკეთებელი, სანამ ინდოეთი რეალურად უწოდებს თავს კეთრის გარეშე, ამბობს ბჰათი, რომელმაც დაიწყო პროექტზე მუშაობა 2016 წელს.

ერთ -ერთი პაციენტი მოგვითხრობს, თუ როგორ უთხრეს დედამ სახლიდან წასვლა მას შემდეგ, რაც კეთრის დიაგნოზი დაუსვეს. დედაჩემმა გამომაგდო, ცოლთან და ორ შვილთან ერთად. მას სჯეროდა, რომ ისიც მიიღებს ამ 'წყევლას ღვთისგან', თუ ჩვენ მათთან დავრჩებით. ჩემს შვილებს არ აქვთ უფლება ითამაშონ სხვა ბავშვებთან, რადგან ხალხი ამბობს, რომ ისინიც დაინფიცირდებიან, ამბობს ის. ადამიანებმა ისიც კი შემომთავაზეს, რომ ჩემს ქმარს ვირთხის შხამი მივცე, ამბობს პაციენტის მეუღლე ფილმში.
ანალოგიურად, დოქტორი პრაბჰაკარი ყვება წყვილის შემთხვევას ფილმში. ორივეს კეთრი ჰქონდა და ქალი სავარაუდოდ დაიწვა სოფლის მოსახლეობამ. მამაკაცი, მეუღლის გარდაცვალების შემდეგ გადავიდა ჩვენს საავადმყოფოში სამკურნალოდ თავის ორ პატარა შვილთან ერთად. მაგრამ ვერ გაუძლო ცოლის სიკვდილის ტკივილს და საკუთარ ტანჯვას, მან თავი მოიკლა. მას შემდეგ ჩვენმა არასამთავრობო ორგანიზაციამ ორივე ბავშვი აღზარდა, ამბობს პრაბჰაკარი ფილმში.

მამაკაცი საუბრობს იმაზე, თუ როგორ სთხოვეს ბრაჰმინმა მათ სოფელში, რომელსაც კეთრი ჰქონდა, გველის დაკბენის მიზნით, განკურნების მიზნით. მან განაგრძო გველის კბენა, მაგრამ კბენის გამო მოკვდა. ანალოგიურად, ახალგაზრდა ქალი მოგვითხრობს, რომ მათ დაფარეს მამის კეთრი მთელი სოფლიდან; სხვაგვარად შეუძლებელი გახდებოდა მისთვის საქმროს პოვნა. მაჰარაშტრაში ხალხი მას კვლავ უწოდებს 'მაჰაროგს', რაც მიუთითებს იმაზე, რომ ეს არის ღმერთის წყევლა. პაციენტები არა მარტო იზოლირებულები და სოციალურად ბოიკოტირებულები არიან, მათ ყოველ ნაბიჯზე ემუქრებათ დამცირება კანის დეფორმაციებისა და მუწუკების გამო. არსებობს ცალკეული 'კეთროვანი კოლონიები', სადაც მხოლოდ დაავადებული ადამიანები ცხოვრობენ იზოლირებულად. ვინაიდან ეს პაციენტები საწოლზე არ არიან მიჯაჭვულნი, ისინი უნდა გახდნენ საზოგადოების ნაწილი, რათა მათ ჰქონდეთ სამუშაო და სამუშაოები, რათა მიიღონ და მიიღონ სოციალური მოწონება, ამბობს ბჰათი.
ფილმი, რომელიც მიმდინარე წლის იანვარში დასრულდა, ნაჩვენები იყო დადა საჰებ ფალკეს კინოფესტივალზე 2018 წელს და მიიღო ჯილდო საუკეთესო სცენარისთვის ლეიკ სიტის საერთაშორისო კინოფესტივალზე.