ძირითადი დეპრესიული აშლილობა გავრცელებულია მთელ მსოფლიოში ბავშვებსა და მოზარდებში. (ფოტო: Thinkstock) კვლევის თანახმად, ყველაზე ხშირად გამოყენებული ანტიდეპრესანტული საშუალებების უმეტესობა არაეფექტურია და ზოგიერთი შეიძლება საშიში იყოს დეპრესიის მქონე ბავშვებისა და მოზარდებისთვის.
ანტიდეპრესანტების რისკების და სარგებლის ბალანსი ძირითადი დეპრესიის სამკურნალოდ არ ჩანს აშკარა უპირატესობა ბავშვებსა და მოზარდებში, ალბათ მხოლოდ ფლუოქსეტინის გამოკლებით, ამბობს ჩინეთის ჩონგკინის სამედიცინო უნივერსიტეტის თანაავტორი პენგ სიე.
ძირითადი დეპრესიული აშლილობა გავრცელებულია მთელ მსოფლიოში ბავშვებსა და მოზარდებში, რომლებიც გავლენას ახდენენ 6 -დან 12 წლამდე ასაკის ბავშვების დაახლოებით 3 პროცენტზე და 13 -დან 18 წლამდე მოზარდებში დაახლოებით 6 პროცენტზე.
ინდივიდუალური დონის მონაცემებზე წვდომის გარეშე ძნელია ზუსტი ეფექტის შეფასება და ჩვენ არ შეგვიძლია სრულიად დარწმუნებული ვიყოთ გამოქვეყნებულ და გამოუქვეყნებელ კვლევებში ინფორმაციის სიზუსტეში, თქვა კვლევის წამყვანმა ავტორმა ანდრეა ციპრიანმა ოქსფორდის უნივერსიტეტიდან.
ციპრიანმა და მისმა კოლეგებმა ჩაატარეს სისტემატური მიმოხილვა და ქსელური მეტა-ანალიზი ყველა გამოქვეყნებული და გამოუქვეყნებელი რანდომიზებული კვლევისა, რომელიც ადარებს 14 ანტიდეპრესანტის ეფექტს ახალგაზრდებში დიდი დეპრესიით 2015 წლის მაისის ბოლომდე.
34 კვლევის ანალიზმა, რომელიც ჩაერთო 5260 მონაწილეს (საშუალო ასაკი 9 -დან 18 წლამდე) აჩვენა, რომ სარგებელი აღემატება რისკებს ეფექტურობისა და ტოლერანტობის თვალსაზრისით მხოლოდ ფლუოქსეტინის მიმართ.
თუმცა, ნორტრიპტილინი იყო ნაკლებად ეფექტური ვიდრე შვიდი სხვა ანტიდეპრესანტი და პლაცებო.
იმიპრამინს, ვენლაფაქსინს და დულოქსეტინს ჰქონდათ ტოლერანტობის ყველაზე ცუდი პროფილი, რამაც გამოიწვია მნიშვნელოვნად მეტი შეწყვეტა ვიდრე პლაცებო. ვენლაფაქსინი უკავშირდებოდა თვითმკვლელობის აზრების ან მცდელობების გაზრდის რისკს პლაცებოსთან და ხუთ სხვა ანტიდეპრესანტთან შედარებით.
გარდა ამისა, მკვლევარებმა გააფრთხილეს, რომ საიმედო მონაცემების არარსებობის გამო, ვერ მოხერხდა თვითმკვლელობის რისკის ყოვლისმომცველი შეფასება ყველა წამლისთვის.
ასობით ათასი ადამიანი მთელს მსოფლიოში დათანხმდა მონაწილეობა მიეღო ცდებში, რომლებიც მიზნად ისახავდნენ თავიანთი აშლილობების უკეთეს მკურნალობას და, საბოლოოდ, სამედიცინო მეცნიერების წინსვლას, - თქვა ციპრიანმა.
პაციენტების კონფიდენციალურობა უნდა იყოს გარანტირებული ადექვატური პოლიტიკითა და ტექნოლოგიური ზომებით, მაგრამ პასუხისმგებელი მონაცემების გაზიარების პოლიტიკის განხორციელების შეფერხებას აქვს უარყოფითი შედეგები სამედიცინო კვლევისა და პაციენტის შედეგებზე, როგორც ეს ამ კვლევამ აჩვენა, დასძინა მან.